Home Wonen en werken Hoe is het om te werken in Colombia?
40 x werken in Colombia

Hoe is het om te werken in Colombia?

Werken in Colombia: dat is wel even wat anders dan werken in Nederland. Het Nationaal Kanker Instituut is niet te vergelijken met werken in het VU Medisch Centrum. Benieuwd hoe het er aan toe gaat op de Colombiaanse werkvloer? Lees dan snel verder!

Werken in Colombia: hoe is dat?

Een werkdag bestaat voor een groot deel uit kletsen, eten, koffie en nog meer kletsen. Heel gezellig, niet zo productief.

Colombianen werken in uren meer dan ik gewend was in Nederland. Minstens 9 uur per dag, voor veel minder geld.

Of ze ook daadwerkelijk meer werken in de zin van resultaten leveren is nog maar de vraag.

Mijn collega’s zijn bijzonder aardig en behulpzaam! Ben ik heel blij mee.

Met onze vingerafdruk kunnen we gratis koffie en andere warme dranken uit het automaat halen (tot een bepaald bedrag). Is je vingerafdruk niet geregistreerd dan moet je dus betalen.

Werken in Colombia is soms net een soap: veel geroddel, competitie, geheimen, gefluister en gelieg. GTST is er niets bij.

Colombianen kunnen ook bijzonder goed ruziemaken en elkaar daarmee behoorlijk zwart maken bij de coördinatoren.

Al diverse keren heeft een medewerker van het ziekenhuis-restaurant me gevraagd of ik Engels spreek wanneer ik aan de telefoon Nederlands aan het spreken ben. Dan weet ik dus meteen dat die persoon geen idee heeft hoe het Engels eigenlijk klinkt.

Het eerste werkjaar mag je niet op vakantie. Daarna twee weken per jaar, en meestal in daarvoor aangegeven periodes. Met mijn nieuwe contract is het niet zo strikt gelukkig, maar voor de meeste werkenden geldt dit wel.

Bij ons in het instituut werkt men bijzonder langzaam. Zelfs ik ben er trager van gaan werken. Komt ook doordat iedereen de hele dag aan het kletsen en koffiedrinken is natuurlijk.

 

Ook zich voortbewegen gaat niet erg snel. Met name de vrouwen lopen hier zo ont-zet-tend langzaam. ‘Even’ lunchen is er dus niet bij, want het duurt al een kwartier voordat we überhaupt in het restaurant zijn.

In Colombia heerst een zeer grote hiërarchie. Medewerkers kijken ook echt op tegen coördinatoren en afdelingshoofden en die aanspreken met hun voornaam kan echt niet.

Waarom zou je afspraken nakomen als je dat ook gewoon niet kunt doen? Precies.

Verjaardagen worden altijd heel gezellig met de hele afdeling gevierd. Anders dan in Nederland verzorgen hier de collega’s de taart en is dat dus altijd een verrassing voor de jarige!

Wat niet in je takenlijst staat doe je ook niet. Punt. Iemand van een andere groep helpen? Dat is al helemaal not done. Soms ontstaan hierdoor flinke ruzies en discussies. Ik snap daar nooit iets van.

Op tijd komen: wat is dat?

Weet je nog mijn nieuwe contract? Iedereen klaagt steen en been over het proces en wat er allemaal wel niet mis is, maar niemand zal er iets van zeggen. Dat gaat eigenlijk met alles zo. Zeer frustrerend.

Lunchen met z’n allen in het ziekenhuis of in een restaurant: altijd gezellig!

Er zijn regelmatig evenementen in het instituut. In december bijvoorbeeld voor de kerst elke dag zang en eten. Maar ook kleinere evenementen met muziek en spel, zoals de Halloween-viering voor kinderen met kanker.

Directe collega’s zijn elkaars vrienden: heel fijn en gezellig! We lachen wat af op kantoor.

 

Met z’n allen na de lunch tandenpoetsen op het toilet. Doe ik niet aan mee trouwens.

Er lopen hier toiletpapier-dieven rond. Daarom is er nergens toiletpapier, maar hebben we een rol in ons kantoor waar we elke keer wat afhalen om naar de wc te gaan. Ben er al helemaal aan gewend.

Het instituut is overal beveiligd: zonder pasje kom je niet binnen en in elke gang staat een beveiliger.

Colombianen hebben een groot talent voor last-minute werk. Echt álles gaat hier op het laatste moment. Soms is dat weleens vervelend als iemand mij vraagt ‘even’ een rapport te schrijven over dit en dat. Ohja en dat moet over twee dagen klaar zijn. Ik snap nooit waarom ze dat dan niet gewoon wat eerder kunnen zeggen.

Communiceren kunnen ze daarentegen weer totaal niet. Alles gaat via via via via. Zelfs heel belangrijke dingen. Gewoon even een mailtje sturen denk ik dan. Net als aankondigingen voor een congres of bijeenkomst. Soms zelfs een uur van tevoren: wist je al dat je dan daar moet zijn? Nee dus.

Zo direct als de Nederlanders zijn, zo indirect zijn de Colombianen. Ze zeggen nooit waar het op staat, maar draaien overal omheen. Ik moet dus wel eens op mijn woorden passen, want de Nederlandse directheid wordt hier niet altijd gewaardeerd. 

Ik word aangesproken met doctora. Hoe grappig is dat?

Tijdens de lunch kunnen mijn collega’s een uur lang kletsen over eten. Hoe lekker dit wel niet is en hoe je dat maakt. En als het niet over eten gaat, dan gaat het wel over die ene collega die dat zei, of de directrice die weer gek heeft gedaan.

Nooit is het duidelijk wat er gaat gebeuren met contracten en personen. Dan weer een reorganisatie, dan weer niet. Dan is de directrice weer boos op die en staat haar baan op de tocht. Onduidelijkheid ten top.

Er zijn grote salarisverschillen, en dus zelfs op het werk in het verschil tussen arm en rijk duidelijk te zien.

 

Hier in het instituut heeft iedereen een ander contract. Zo heb ik nu een contract waarin ik vrij ben in de uren waarop ik werk, terwijl mijn directe collega om 7 uur in het instituut moet zijn en pas om 4 uur weer weg mag. En ook daadwerkelijk gecontroleerd wordt of hij zich daar wel aan houdt. Terwijl ik dus kan gaan en staan waar ik wil. Heel vreemd eigenlijk.

Zoals een Colombiaan gekleed gaat naar het werk, zo gaan wij Nederlanders naar een feestje.

Het ziekenhuis is zo oud, dat het er altijd ijskoud is door de wind die door alle kieren en gaten waait.

Eten, drinken: alles wordt samen gedeeld. Lief toch?

In het instituut zijn er mensen die dingen verkopen. Zo kun je hier fruit kopen bij een collega en maakt een andere collega empañadas (warme bladerdeeg-hapjes), die worden verkocht aan weer andere collega’s.

Elkaar begroeten gaat met een knuffel en kus op één wang. Elke ochtend bij aankomst en elke middag bij vertrek.

Het is moeilijk te begrijpen dat als je als instituut hogerop wilt komen, je ook groei moet toestaan. Elk idee voor groei en vooruitgang wordt hier namelijk regelrecht in de prullenbak gegooid. Dat staat immers niet in het protocol, dus kan écht niet.

Speelt Colombia een voetbalwedstrijd? Dan komen velen in een voetbalshirt naar het werk en kleurt het instituut geel!

In Nederland klaagden we altijd dat ons kantoor nooit werd schoongemaakt. Hier worden de toiletten en kantoren elke dag grondig gesopt en elke dag de prullenbakken geleegd, zelfs als er niets in zit.

Ze hebben hier een regel dat iedereen minstens 1 wetenschappelijk artikel per jaar moet publiceren. maar velen hebben geen flauw idee hoe ze dat eigenlijk moeten doen.

 

Elke vrijdag hebben we Gringo-Friday en spreken we in ons kantoor de hele dag Engels om te oefenen.

Alles gaat langs elkaar heen: soms is het niet duidelijk welke afdeling nu wat doet en worden dingen dubbel of gewoon niet gedaan. Iets dat regelmatig ruzie oplevert.

Ons gebouw is zo oud, dat het raam dichtdoen een heel karwei is: als je dat niet met beleid doet dan dondert alles uit elkaar.

Elke paar maanden is er een evacuatie-oefening voor brand of een aardbeving. Dan wordt iedereen op een bepaalde tijd, die een week van tevoren is aangekondigd, met de handen boven het hoofd in nette rijtjes het gebouw uitgeloosd.

Elke dag komt de vaste schoenenpoetser kijken of er nog wat te poetsen valt. Eens in de zoveel tijd laat ik ook mijn schoenen poetsen, gewoon op kantoor. Voor één euro zijn ze weer als nieuw!

In je eentje aan de wandel rondom het ziekenhuis? Veel te gevaarlijk!

Bij vertrek controleert de beveiliger mijn tas. Dat wil zeggen: even voelen en vragen of er geen laptop in zit en ik kan doorlopen. Zullen we dat schijnveiligheid noemen?

Regelmatig word ik gevraagd een Engelse tekst te controleren of te schrijven. Zelfs de meest hoog opgeleide mensen spreken en schrijven geen woord Engels.

Vroeger waren onze kantoren ziekenkamers waar veel patiënten dood gingen. Nu schijnen al deze mensen nog steeds bij ons rond te zweven en kasten en laden open te doen. Regelmatig doen er enge spookverhalen te ronde, en kreeg ik zelfs een keer deze angstaanjagende foto opgestuurd.


Werken in Colombia: net een soap, soms frustrerend, regelmatig onbegrijpelijk, maar vooral heel gezellig!


Dit artikel is geschreven vanuit mijn eigen ervaring specifiek voor werken in het Nationaal Kanker Instituut. Dat wil dus niet zeggen dat het er overal in Colombia zo aan toe gaat. Er bestaan grote verschillen tussen diverse instellingen. 


 

DEEL OF LIKE DIT ARTIKEL:

Dit is ook leuk!

45 reacties

Sanne 14 juli 2016 - 16:21

Hi Sabine, hier nog een Nederlandse in Colombia inclusief Colombiaanse man en 2 halfhalf kindjes. Woon niet in Bogotá maar in het zuiden. Ik denk dat het wel een verschil maakt waar je werkt, bij commerciële bedrijven (zoals ik in het verleden gedaan heb), is het vaak wel heel hard werken en veel verschillende taken tegelijk moeten uitvoeren. Ik heb ook bij een onderzoeksinstituut gewerkt en daar herken ik weer wel wat je schrijft. Ik zag het echt niet meer zitten om voor een Colombiaans bedrijf te werken vanwege de inefficiëntie en het gevoel dat je eigenlijk geen steek verder komt. Heb nu een ideale oplossing: ik zzp en voer opdrachten uit voor Nederlandse bedrijven. Ideaal. Succes daar!

Reply
Sabine 17 juli 2016 - 21:48

Wat leuk! Waar woon je precies? Klopt helemaal hoor: er zijn per instelling en bedrijf heel grote verschillen. Jouw oplossing is een heel mooie. Ik droom zelf ook van ooit een soort eigen baas te zijn 🙂 Jij ook succes!

Reply
Bianca 19 augustus 2017 - 06:59

Sanne, ik lees je reactie nu pas. ZZP jij voor bedrijven in Nederland of voor Nederlandse bedrijven in Colombia? Mijn man is ZZP-er en Colombia lijkt ons prachtig om een tijdje te wonen, maar er moeten wel centjes verdiend worden, dus we zijn benieuwd naar de mogelijkheden om te werken voor Nederlandse bedrijven, liefst in Colombia. Als je tips hebt…..Hoe kan ik jou bereiken per mail, mocht ik vragen hebben? Hartelijke groeten, Bianca

Reply
Sanna 20 augustus 2017 - 16:28

Ik werk vanuit Colombia voor Nederlandse bedrijven die niets met Colombia te maken hebben. Gaat een beetje ver om precies uit te leggen wat ik doe maar het is vergelijkbaar met het in opdracht schrijven van teksten. Ik ben eerst vanuit Colombia voor mijn oud-Nederlandse werkgever gaan werken en later ook voor andere Nederlandse klanten. Maar ik had dit werk dus ook net zo goed vanuit China of Rusland kunnen doen, het heeft met Colombia niets te maken. Als jouw man bijvoorbeeld een goede programmeur is, zijn er bij mijn weten vrij veel mogelijkheden om ook op afstand te werken. Je kunt ook eens googelen op digitale nomaden. Mijn ervaring is dat het in Colombia erg lastig is om een baan te vinden waar je een beetje van kunt leven, tenzij je toevallig een zeer specifiek veel gevraagd beroep hebt. Dat komt omdat veel mensen hier via de ‘palanca’ worden aangenomen. Je hebt een goede vriend/kennis/familielid in een bedrijf en die helpt jou dan aan werk. Nederlandse bedrijven zijn hier wel, maar niet in overvloed en ook zij zitten niet perse te springen om (Nederlands) personeel, tenzij je dus weer specifieke kennis of ervaring hebt waar ze toevallig net naar op zoek zijn. Niet veel tips hier dus, ik heb gewoon heel veel mazzel gehad dat ik het werk kan doen wat ik nu doe. Wellicht kan je man vragen aan zijn opdrachtgevers of ze het goed vinden dat hij zijn werk tijdelijk vanuit Colombia uitvoert. Afhankelijk van hoe tijdelijk dit is moet je natuurlijk wel goed op bepaalde wetgeving letten. Zo is mijn entiteit in Colombia gevestigd en exporteer ik een dienst.

Reply
Joke 5 juli 2016 - 12:42

Hilarisch! Het zal wel even geduurd hebben vooraleer je dat allemaal doorhad. Ik kan me wel voorstellen, zoals je zelf al aangeeft, dat dat in het begin regelmatig conflicten opleverde. En het blijft toch wel een aanpassing, dat trage tempo, niet? Denk je dan nooit, als ik nu even zou kunnen doorweken, had ik de rest van de week vrij 🙂

Reply
Sabine 7 juli 2016 - 15:11

Haha ja dat heeft zeker even geduurd en soms verbaas ik me echt nog over wat er nú weer is gebeurd 😛 En ja: ik kan (zeker als niet iedereen door elkaar praat haha) flink doorwerken en dan heb ik het best snel af 🙂

Reply
Deborah 30 juni 2016 - 08:42

Voor sommige mensen zal het de hemel op aarde zijn om daar te kunnen werken. Voor mij zal het een ramp zijn. Oei oei.. Iedere dag letten op wat ik zeg en hoe ik het zeg… Het trage gebeuren. PPFF. Petje af voor jou!!

Reply
Sabine 3 juli 2016 - 21:16

Haha dankjewel! Ik ben er grotendeels wel aan gewend, maar soms even niet hoor. Dan kan ik me echt irriteren haha

Reply
Maandoverzicht Juni - La Gringa 30 juni 2016 - 06:28

[…] Nog een Nederlandse blogster in het buitenland, net zoals ik met een latin lover en in een van mijn favoriete landen: Sabine blogt op BeSabine vanuit Bogotá, Colombia over het leven met haar Colombiaanse Jimmy. En daarbij maakt ze hele mooie foto`s en blogt ze over herkenbare onderwerpen. Zoals hoe het is om te werken in Colombia.  […]

Reply
Florentine 28 juni 2016 - 16:34

Leuk dat je hier een artikel artikel over geschreven hebt! Heel interessant om te lezen 🙂

Reply
Sabine 29 juni 2016 - 11:22

Dankjewel! 🙂

Reply
Jessica 27 juni 2016 - 13:52

Heel leuk geschreven, ik zat regelmatig hardop te lachen :p Ik zie het ook helemaal zo voor me hoe jij erbij zit op je werk. Vrouwen met hoge hakken en korte jurkjes, druk kletsend over de laatste roddels. Van die taart krijg ik trouwens echt honger, maar goed dat ik niet iedere dag zo’n bedrijfsrestaurant inloop haha :p

Reply
Sabine 29 juni 2016 - 11:13

Dankjewel! 🙂 Inderdaad vrouwen met echt heeeeel hoge hakken 😛

Reply
Anne 27 juni 2016 - 04:08

Super leuk om te lezen en wat een verschil zeg met het werken hier in Nederland, gewoon een totaal andere cultuur.

Reply
Sabine 29 juni 2016 - 11:05

Dankjewel! Ja echt een wereld van verschil is dit! Heel leerzaam eigenlijk die ervaringen.

Reply
Ilona 26 juni 2016 - 14:13

Ah, doctora Sabine; wat een heerlijk artikel om te lezen. Wat een verschil met Nederland. Lijkt me lastig als je soms
tot de laatste minuten moet wachten maar werken in Colombia lijkt me vooral heel ‘gezellig’. Maar in Nederland alles strak met regeltjes is ook niet altijd alles 😉

Reply
Sabine 29 juni 2016 - 11:02

Haha dankjewel! 😀 En klopt in NL is het ook niet alles. Je went er aan, maar soms frustreert het wel 🙂

Reply
Miriam 26 juni 2016 - 12:44

Ahh, wat leuk om te lezen! Interessant zeg. En wat een briljante uitvinding dat je met je vingerafdruk koffie kan halen XD

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:49

Dankjewel! Haha ja joh hier in Colombia doe je echt veel met je vingerafdruk. Zo kom ik ook de sportschool niet in zonder mijn vingerafdruk… 🙂

Reply
Roos 25 juni 2016 - 14:47

Wauw. Ik zou echt gillend gek worden als ik bij jou zou werken. Sommige dingen klinken erg grappig, maar al die onduidelijkheden en verschillen… Ik heb echt behoefte aan structuur en duidelijkheid. Dat massaal tandenpoetsen lijkt me wel echt heel apart, haha. Overigens, het is echt ontzettend irritant als mensen niet gewoon doorlopen. Op een markt of braderie kan ik me daar ook echt aan ergeren.

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:44

Haha ja dat word ik ook weleens hoor 😛 Vooral inderdaad van die onduidelijkheid en het geroddel. En ja dat trage lopen… pff. Als ik fruit ga halen ben ik altijd heel snel terug en elke dag weer zeggen mijn collega’s: heb je gevlogen? hahaha uhh nee dat is mijn loopsnelheid als ik alleen ben 😛

Reply
Zo simpel is dan geluk 25 juni 2016 - 13:18

Het klinkt wel erg gezellig, maar sommige dingen moet je wel echt tegen kunnen. Knap hoor, dat het je zo goed afgaat!

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:42

Dankjewel! En ik heb er weleens moeite mee en stress van hoor. Zeker die onduidelijkheden en dat eeuwige geroddel. Kan ik echt knettergek van worden. 🙂

Reply
Billy 24 juni 2016 - 09:05

het vraagt allemaal wel een aanpassing lijkt me,
maar hierdoor blijft het ook boeiend… 😉

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:35

Ja dat vraagt het zeker, maar inderdaad dat houdt het ook wel leuk 🙂

Reply
Maaike 24 juni 2016 - 09:04

Heel herkenbaar! Veel uren werken maar weinig productiviteit. Er wordt hier ook al zoveel afgefeest en geroddeld en het gaat inderdaad altijd over eten haha. Het lijkt me lastig om in zo´n groot instituut te werken met regels, protocollen en afdelingen. Vorig jaar werkte ik op een grote school en het enige wat ik leuk vond waren mijn collega´s en de activiteiten haha. Ook hier krijg je het eerste jaar geen vakantiedagen, maar ja, er zijn natuurlijk wel aardig wat vrije dagen door het jaar heen. Maakt wel dat mensen niet zomaar wisselen van baan. En Engels, jaaaaa hier hebben ze ook geen idee!

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:34

Leuk dat je het herkent! Die vele vrije dagen maken een hoop goed inderdaad 🙂

Reply
Melle 24 juni 2016 - 07:46

Zo interessant om te lezen. En doctora, hallooo hoe vet! 🙂

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:32

Dankjewel! Haha ja nou ik krijg dat dus zelf echt bijna niet door mijn strot hahaha. Ik zeg het echt nooit tegen iemand.

Reply
Esther 24 juni 2016 - 06:56

hoi Sabine, leuk stukje, al is het deels wel specifiek voor “Werken op het INC”! Ik heb gewoon toiletpapier, ben vrij in mijn urenkeuze, en zelfs op het INC heb je recht op 15 vakantiedagen, maar die moet je dan wel allemaalin 1x opnemen. Waarom snap ik niet. Geroddel is er op de universiteit veel minder, wel veel grapjes over elkaar, maar dan wel waar je bij bent, dus dat vind ik wel leuk. Dat “Doctora”….kan ik niet zo heel goed tegen hoor, maar het went wel een beetje. Er zijn ook heel veel hele harde werkers, zelfs tussen het geroddel door. Misschien dat er op de universiteit, omdat iedereen min of meer goed opgeleid is (op de schoonmakers na), minder verschillen zijn en dat minder gedoe oplevert? En we zijn allemaal ook aardig tegen de koffiemevrouw annex schoonmaakster die alles tiptop in orde houdt en ook nog precies weet hoe iedereen zijn koffie wil in de ochtend. Ja, alles hier schoon, net als op het INC (nou ja, op het INC kreeg ik een schoonmaakdoekje van de schoonmaakster toen ik zei dat mijn bureau zelfs naar Hollandse begrippen erg vies was), en dan nóg mopperen dat er ergens stof was….

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:32

Ja klopt dit is echt mijn ervaring op het INC. De korte tijd dat ik in FUCS werkte was ook wel anders. Alhoewel… daar werd er ook behoorlijk op los geroddeld en zaten er ook mensen apart omdat ze niet met anderen door één deur konden. Maar zelfs Yolanda zegt dat ze nooit zoiets heeft meegemaakt als op het INC…

Reply
Nesrin 24 juni 2016 - 06:40

Zo leuk om te lezen en wow wat een verschil met Nederland. Ik vind Gringo-Friday heel leuk gevonden.

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:30

Dankjewel! Ja die Gringo-Friday heb ik zelf bedacht. Echt te erg gesteld met dat Engels, dus kunnen we best wat aan doen vond ik!

Reply
Els 24 juni 2016 - 06:22

Haha, heerlijk verhaal. Gaat het overal zo of alleen bij jullie?
Ik dacht dat Colombianen een hardwerkend volkje was?
xxx

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:30

Dit is alleen bij mij, al zal dit ook in andere instellingen zo gaan. Ligt er een beetje aan waar je werkt, privé of voor de overheid is ook al een wereld van verschil. In een privé instelling werken mensen ook echt veel harder over het algemeen.

Reply
kliefje 24 juni 2016 - 05:16

Hahahaha, bizar zeg. Gewoon alles eigenlijk.

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:28

Haha ja eigenlijk wel ja..

Reply
Galina 24 juni 2016 - 03:48

Gringo-friday hahaha! Geweldig! Ik moet zeggen dat ik sommige punten ook wel herken van bij mij op kantoor die dus gewoon hier in Nederland is, maar ons kantoor is een beetje een gevalletje apart volgens mij. Hier komt ook iedereen in voetbalshirts als de Nederlanders moeten spelen, gebeurt ook alles last minute, roddelt iedereen er op los, spreekt amper iemand Engels en de toiletten worden zelfs tweemaal daags schoongemaakt 😉

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:28

Haha ja dat heb ik zelf in het leven geroepen 🙂 Vond dat we wel wat aan dat Engels konden doen. Jij werkt op een heel bijzondere plek zo te horen haha! Ook vooral dat Engels: mijn ervaring is dat iedereen in Nederland ten minste een beetje Engels spreekt.

Reply
Karlijn Travels 24 juni 2016 - 01:58

Heel apart allemaal zeg, heel interessant om te lezen! Wat lijkt me het wennen om in zo’n totaal andere cultuur te moeten werken!

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:27

Dankjewel! Is nog steeds na een jaar soms best wel wennen. Concentreren is soms moeilijk en veel dingen daar begrijp ik echt de logica niet van haha

Reply
Thea de Vries 24 juni 2016 - 01:21

Met open mond zit ik hier je blog te lezen. Wat een verhaal zeg. Veel van de genoemde dingen wist ik niet, wat me het meeste opviel is dat er de hele dag gekletst wordt, koffie gedronken, etc etc. Ik had echt het idee dat Colombianen harde werkers waren.
Leuk dat ‘overal omheen draaien’, het woord ‘opschieten’ dat ze niet lijken te kennen, de ‘wc papier-dieven’. Dat herken ik dan weer wel. Leuk geschreven weer!

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:26

Het verschilt wel per instelling hoor, waar Esther nu werkt is het gelukkig voor haar wel anders haha 🙂 Colombianen werken over het algemeen ook wel hard. Licht een beetje aan waar je komt. Ikzelf kan me vaak niet concentreren door al het geklets. Word er soms echt knettergek van. Gelukkig kan ik tegenwoordig af en toe thuiswerken.

Reply
bentenge 23 juni 2016 - 23:52

Tja, het is alweer duidelijk waarom Zuid-Amerika niet het meest welvarende continent is, maar misschien wel het gezelligste ?

Reply
Sabine 26 juni 2016 - 12:25

Haha ja precies! Ik snap ook wel waarom Colombia in dit soort dingen niet groeit, ze beperken zichzelf enorm. Is niet in elke instelling zo trouwens gelukkig.

Reply

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up